A new brave start!

Well, hello it is!

  Αρχικά θα ήθελα να εκφράσω ένα τερατώδες «ευχαριστώ!» στο πολυαγαπημένο μου αγόρι (μιας και εκείνος ήταν που καθόταν 25 ώρες στον υπολογιστή και μου έφτιαχνε τη δομή του  blog). Στη συνέχεια θα ήθελα να αναφερθώ στον λόγο που με ώθησε να αρχίσω να γράφω… Διωρθώνω: «ξανα-αρχίσω» να γράφω! Νομίζω πως όντας πλέον 19, θα πρέπει και ‘γω, σα σοβαρό κορίτσι να προβληματίζομαι και να παίρνω σοβαρές αποφάσεις για τη ζωή μου, έτσι λοιπόν… Είπα προηγουμένως πως θα αναφέρω λόγο ε; Γράψε λάθος, δεν υπάρχει απ΄αυτό! Παρ’ τ’ αυγό και κούρευτο που λένε!
Βρίσκομαι λοιπόν στο τέλος του 1ου έτους της σχολής Μηχανικών Επιστήμης των Υλικών. Η αλήθεια είναι πως ακόμη θυμάμαι χρακτηριστικά τις πρώτες χρονιές του Δημοτικού σχολείου και έτσι μου φαίνεται τόσο περίεργο να μιλάω για τη ζωή μου σαν φοιτήτρια! Ένα πράγμα λοιπόν μου ‘ρχεται στο μυαλό: «απομυθοποίηση»· (είναι ένας από τους λόγους που βαριέμαι εύκολα). Όταν όλοι σου μιλάνε από παιδί και σε μαλώνουν αν δεν έχεις κάνει τις ασκήσεις που σου έβαλε η Κυρία Μαίρη κάποια στιγμή θα ακούσεις ένα, «διάβασε Κωστάκη» (τυχαία επιλογή ονόματος 😛 ) «διάβασε για να γίνεις έξυπνος και να πας στο Πανεπιστήμιο και να γίνεις μορφωμένος!…»

  Απ’ αυτήν την ηλικία λοιπόν τα ψυχολογικά τεστ δίνουν και παίρνουν! Σκέφτεσαι λοιπόν υποσυνείδητα, το Πανεπιστήμιο σαν ένα μεγάλο κτίριο με όμορφους τοίχους γεμισμένους με πίνακες ανακοινώσεων, γλαστρίτσες που τις ποτίζουν χαρούμενοι καθηγητές, φοιτητές με γυαλιά και βιβλία στα χέρια ενθουσιασμένοι που πάνε στο χαρούμενο μάθημά τους  και όλα αυτά κάτω από μία όμορφη ηλιόλουστη μέρα! Σαν.. διαφήμιση θα μπορούσε κανείς να πει και πολύ καλά θα κάνει! Το προιόν σου φαίνεται γυαλιστερό και όμορφο όταν όλοι σου το παρουσιάζουν ως ιδανικό και τελικά όταν το αποκτάς  καταλαβαίνεις οτι κάτι δε πάει καλά και… απογοητεύεσαι.
  Αν είμαι και ‘γω απογοητευμένη; Όσο δεν πάει! Αν κάνω κάτι για να το αλλάξω; «Συν Αθηνά και χείρα κίνει» λέω.. Καταλαβαίνουμε όλοι ποιός παίζει το ρόλο της σοφής Θεάς εδώ. Παρόλα ταύτα όμως, δεν σηκώνω τα χέρια ψηλά, ούτε θα τα παρατήσω! I’m not dat kind of person and never will ! Προσπαθούμε για τον χώρο που ζούμε, που μας αντιπροσωπεύει και κάνουμε το καλύτερο για μας και τους γύρω μας. Κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε ποικίλα θέματα, όπως της αγάπης και της οικολογίας κτλ.  And Never give up, it’s such a wonderful life!

Advertisements

Comment!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s