Σκόρπιες σκέψεις…

Προχωράς…
Νιώθεις πως στο τέλος βρίσκεσαι, μα πίσω δεν κοιτάς.
Βλέπεις με καθαρό μυαλό αυτό που αρνείσαι να δεις.
Σκέφτεσαι εσώ και καιρό έτσι όπως δεν θες να σκεφτείς.
Νύχια, δόντια, πεταμένα χάμω, μοναχός μονομαχείς.
Ξυπνάς μέρα με τη μέρα, με του φεγγαριού ασημιά κορδέλα πιο σφιχτά,
τα σημάδια στο λαιμό σου φανερά.
Ακροπατείς μες στο σκοτάδι,
φωνάζεις πως αντέχεις,
μα τα σημάδια στο λαιμό σου, δείχνουνε τι έχεις.
Που πατάς; Απορείς;
Πάντα η ίδια ερώτηση…
Στης καρδιάς σου τα λημέρια θα βρεις και μιαν απάντηση.
Μπαίνεις ξεφυσώντας και σε πνίγει το κουράγιο,
δε μιλάς, δε βλέπεις, δεν ακούς.
Απ’ το σκοτάδι θες να βγεις μα δεν σ’ αφήνουν.
Η καρδιά σου είναι λαβύρινθος!
Όλο σκοντάφτεις ψάχνοντας, μα το λιμάνι πουθενά!
«Και τι το θες; Αφού ξέρεις την απάντηση!», σου λέει μια φωνή.
«Θέλω να το ΔΩ! Να το ΠΙΣΤΕΨΩ! Να το φάω, να το χωνέψω!»
Ξάφνου, φτάνεις τελικά, μα το πλοίο δεν είναι ‘κεί…
Έχει φτάσει; Έχει φύγει;
Ποτέ κανείς δεν θα στο πει…

Advertisements

Comment!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s