Σφαγή… απόψεων!

Πώς μπορεί να νιώθει κάποιος όταν δεν έχει φωνή; Πώς το συναίσθημα αυτό αντιμετωπίζεται όταν κυριολεκτικά «έχεις» φωνή μα δεν μπορείς να εκφραστείς και συνεπώς δεν ακούγεσαι; Νομίζω πως ακόμη δεν έχεις φωνή…
Πολλές φορές απλά ανοίγουμε μία συζήτηση θέλοντας απλά και μόνο να κάνουμε μια συζήτηση. Ανεξάρτητα από το πόσες φορές έχει γίνει μια συζήτηση, συνεχίζει να έχει το γνώρισμα της συζήτησης συνεπώς και ατέρμονες σκέψεις που στηρίζονται πάνω σε αυτή, εμπειρίες και συναισθήματα ανθρώπων και γενικώς οτιδήποτε χαρακτηρίζει μια υγιή και απλή συζήτηση. Προκειμένου όμως να επιτευχθεί μια τέτοια πρέπει να υπάρχουν το λιγότερο δύο άτομα τα οποία να παίζουν τον ρόλο του πομπού και δέκτη εναλλάξ. Παρόλα αυτά, τα μηνύματα μερικές φορές έρχονται αλλοιωμένα, είτε εσκεμμένα είτε όχι και τελικά η συζήτηση διακόπτεται…
Ένας άλλος τεράστιος λόγος για τον οποίον τελευταία αποφεύγω τις συζητήσεις είναι γιατί εκεί που κάθεσαι ωραία και καλά και συνομιλείς, ο πομπός ή δέκτης σου, προσπαθεί να σου δώσει μαθήματα ζωής και να διoρθώσει τις απόψεις που έχεις, σύμφωνα με τις δικές του, που πολλές φορές ούτε καν τον αφορούν για ένα συγκεκριμένο θέμα. Νόμιζα πως το νόημα σε όλες τις συζητήσεις είναι η ανταλλαγή απόψεων και στο κάτω-κάτω, ο καθένας είναι σύμβουλος του εαυτού του τελικά. Ο κάθε ένας του οποίου ο εγκέφαλος έχει περιεκτικότητα 90& μαλακίες w/w – 5% φαιά ουσία w/w και 5% άγνωστες ουσίες (γιατί πάνω απ’ όλα είμαστε και χημικοί μη χέσω), γνωρίζει πολύ καλά τα ελαττώματά του και βέβαια προσπαθεί να τα αποβάλλει αν όχι να τα κρύψει επιτυχώς, έστω και αν απλά προσπαθεί! Τουλάχιστον το ‘χει καταλάβει, αλλά και να μην το ‘χει καταλάβει : SO FUCKING WHAT??
Δεν νομίζω οτι έχει κανένα απολύτως νόημα να καταστρέφεις μια ωραία ώρα και μια συζήτηση με το να επισημαίνεις και στον άλλον τι κάνει λάθος, απλά απόλαυσε την ακυρύλα της συζήτησης τελικά. Πόσο αντιδημοκρατικό και εγωιστικό μπορεί να είναι κάτι τέτοιο; Στο κάτω κάτω, άκου κάποιον, κρίνε και στο τέλος πες την άποψή σου, πες του οτι διαφωνείς με κάτι που λέει, αλλά μην προσπαθείς για όνομα του Θεού (όπου και αν κρύβεσαι) να του δώσεις μαθήματα χαρακτήρα Κυρία Μαίρη!!! Αν θέλεις τόσο πολύ να το κάνεις, σκέψου : «Έχω τελειώσει το Πανεπιστήμιο Καλού Χαρακτήρα και Συμπεριφοράς;» Αν η απάντηση είναι αυτή που ξέρουμε, απλά αναλογίσου πόσες φορές έχεις κάνει λάθος πολλαπλασίασε τον αριθμό με το 100, διαίρεσέ το με το 6 και πρόσθεσε το 4. Έτσι θα σου φύγει το ΣΑΔ (Σύνδρομο Άμεσης Διόρθωσης).  Σκέψου τελικά τον άλλον, την υγεία και τα νεύρα του. Δεν αξίζει κάτι…τέτοιο:

Και για να προχωρήσουμε στα πειραματικά μας συμπεράσματα : Αν το βουνό μπροστά σας είναι ανυποχώρητο, αλλάζουμε ΚΑΙ συνομιλητή ΚΑΙ σελίδα ΚΑΙ συζήτηση!

xxx

 

Advertisements

Comment!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s