Επετειακό

Σκοπός είναι το μέρος εκείνο που η βαθιά ευτυχία σας συναντα τις ανάγκες αυτού του κόσμου.
-Frederick Buechner

Αυτή είναι η πραγματική χαρά στη ζωή, όταν η ψυχή χρησιμοποιείται για κάποιο σκοπό που σεις αναγνωρίζετε σαν απώτερο.
-George Bernard Shaw

Πρόσφατα είχα μία μεγάλη συζήτηση περί τεχνών, έμπνευσης, ιδεών κλπ. Περίεργο πράγμα η έμπνευση αλήθεια. Μπορεί σε μια στιγμή να νιώθεις πως έχεις τις πιο καινούργιες ιδέες, να νιώθεις τόσο καλά με αυτό ενώ την επόμενη στιγμή απλώς να βουλιάζεις σε έναν ωκεανό αδράνειας ενώ τα κύματα του τίποτα να σε παρασέρνουν από δω και από κει, να χάνεις προσανατολισμό, συναίσθημα και απλώς να παραδίνεσαι στο άγνωστο.
Κάπως έτσι συνέβαινε και με ‘μενα το τελευταίο καιρό συν του συναισθήματος της αναβλητικότητας. Τέλοσπάντων, δεδομένου του οτι η τοποθεσία αυτή έχει ημερολογιακό χαρακτήρα, δε με πολυενοχλεί…
Ξεφεύγοντας από αυτό το θέμα θα ήθελα να μιλήσω για τις αρέτες, έτσι όπως τις αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον με γνώμονα μία κοινή λογική. Γενικώς παρατηρώ γύρω μου ένα φαινόμενο που με ενοχλεί αφάνταστα. Η κοινή αντίληψη οτι οι καλοί άνθρωποι έχουν τα λιγότερα ελαττώματα είναι εσφαλμένη. Το θέμα δεν είναι τα λιγότερα ή περισσότερα ελαττώματα αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η διάθεση να τα αλλάξεις. Έχω πχ. κάποια κυρίαρχα ελαττώματα, πάνω στα οποία δουλεύω εδώ και καιρό και δεν ισχυρίζομαι οτι ξέρω τι μου γίνεται. Αλλά είμαι πιο κοντά τώρα σε σχέση με 5 χρόνια πριν. Δεν είμαι πάντα ανεβασμένη (όπως πιστεούουν πολλοί λόγω της υπερκινητικότητάς μου) και ευτυχής. Δεν πιστεύω οτι μπορεί να είναι κάπως έτσι κανένας από μας. Ευτυχώς, μου συμβαίνει το τελευταίο καιρό επειδή έμαθα δύο μεγάλες αλήθειες:
1. Κάθε λάθος είναι μια ευκαιρία για βελτίωση και ανάπτυξη.
2. Δεν είναι ποτέ αργά για αλλαγές.
Ο πόνος που μου προκάλεσαν κάποιες καταστάσεις ανα διαστήματα με βοήθησε να κάνω καλύτερες επιλογές, να βρω πνευματική ηρεμία και χαρά, τουλάχιστον κάποιες φορές. Ναι, σίγουρα υπάρχουν αρκετά πράγματα πιο ευχάριστα από το να ξεπερνάς τις αδυναμίες σου, ανεξάρτητα το είδος τους, μπορείς να το ρίξεις στο αλκοόλ, σε ουσίες, στο κάπνισμα και γενικώς να αποπροσανατολίσεις τον εγκέφαλό σου, αλλά τα κακά νέα είναι οτι αυτό είναι περιστασιακό, μιας και αν δεν τα λύσεις…επιστρέφουν. Μία από τις μεγαλύτερες ανταμοιβές όμως, είναι το να γιορτάζεις τους θριάμβους του ανθρώπινου πνεύματος, ειδικά όταν έχει να κάνει με προσωπική ανάπτυξη.
Ζούμε βάσει επιλογών, δε φυτρώσαμε, δε ζούμε κατα τύχη. Καθημερινά άνθρωποι διαμαρτύρονται για το ριζικό τους, αηδιασμένοι από τη ζωή….και από το πώς πάνε τα πράγματα, μη συνειδητοποιώντας οτι υπάρχει κάποια δύναμη που κατέχουν η οποία τους επιτρέπει να χαράξουν καινούργια πορεία στη ζωή. Μόλις η δύναμη αυτή αναγνωριστεί απ’ το καθένα ατομικά και αρχίζει και χρησιμοποιείται, μπορείς να ηγηθείς της ζωής σου και να τη κανεις όπως εσύ θέλεις. Η δύναμη αυτή είναι η δύναμη που κατέχει ο καθένας, είναι η δύναμη της επιλογής. Ο χαρακτήρας, οι αξίες, το πώς φερόμαστε στους άλλους, το πώς διαχειριζόμαστε τις δυσκολίες, το πόσο διδάξιμοι είμαστε, το τί θα πετύχουμε, το σκοπό, και τη νοοτροπία μας, όλα είναι θέμα επιλογών.
Έτσι λοιπόν, αρχικά:
Tαπεινοφροσύνη: η αρετή του να είσαι ταπεινός. Όχι υπερόπτης ή αλαζόνας.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο και το πιο χρήσιμο που μπορούμε να μάθουμε: το να γνωρίσουμε τον πραγματικό εαυτό μας, το να παραδεχτούμε ελεύθερα τις αδυναμίες μας και τις αποτυχίες μας και να διατηρήσουμε μια ταπεινή γνώμη για τον εαυτό μας εξαιτίας τους. Είναι μεγάλο πράγμα το να μην μεμψιμερούμε και το να κάνουμε καλές και θετικές σκέψεις για τους άλλους. Tι θα συνέβαινε αν οι πάντες είχαν λίγα περισσότερα κύτταρα ταπεινοφροσύνης; Αν απολογούμασταν οτι κάναμε λάθος και αν ζητούσαμε συγγνώμη πιο συχνά, αν φερόμασταν με λίγο περισσότερο σεβασμό και αξιοπρέπεια; Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ένα κοινό ελάττωμα, που έγκειται στην ανθρώπινη φύση, είμαστε αρκετά απασχολημένοι με τον εαυτό μας. αυτή τη νοοτροπία υπενθυμίζοντάς μας να αναζητούμε το «νούμερο ένα». «Το πρόβλημα είναι πως αν όλοι σκεφτόμαστε με τη νοοτροπία του «πρώτα εγώ», καταλήγουμε να ζούμε σε μια ζωή δυσκολότερη για τους άλλους και στη τελική και για μας τους ίδιους. Το άλλο και τελευταίο είναι πως η ταπεινοφροσύνη θεωρείται αδυναμία, οι άνθρωποι τη συνδέουν με το να είσαι ντροπαλός και πράος – ακόμα και νωθρός, μα η ταπεινοφροσύνη είναι ακριβώς το αντίθετο, είναι σημάδι δύναμης «.

Δεν υπάρχει ατέλεια που να κάνει τον άνθρωπο περισσότερο δυσάρεστο και δεν υπάρχει ατέλεια που να μη συνειδητοποιούμε λιγότερο από αυτό που κείται μέσα μας. Και όσο πιο πολύ την κατέχουμε, τόσο πιο πολύ δεν μας αρέσει στους άλλους. Αναφέρομαι στην Αλαζονεία, ή τη Ματαιοδοξία. Σχεδόν όλοι αυτοί οι δαίμονες που αναφέρουν οι άνθρωποι σαν απληστία ή εγωϊσμό, είναι σε μεγάλο βαθμό αποτελέσματα της Αλαζονείας. Αυτή είναι ο κυριότερος λόγος της δυστυχίας του κάθε έθνους και της κάθε οικογένειας από τη γέννηση του κόσμου. Η αντίθετη αρετή από αυτή…λέγεται Ταπεινοφροσύνη. Αν θέλει κάποιος να τη κατακτήσει, μπορώ, πιστεύω να του πω το πρώτο βήμα. Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσει οτι είναι αλαζόνας. Και μάλιστα είναι ένα μεγάλο βήμα. Τουλάχιστον, τίποτα δεν μπορεί να γίνει πριν από αυτό.
Αν πιστεύεται οτι δεν είστε αλαζόνας, αυτό σημαίνει οτι είστε όντως πολύ αλαζόνας.
-C.S.
Lewis

Υπομονή: η ήρεμη ελπίδα και εμπιστοσύνη, το να περιμένεις να πάνε τα πράγματα καλά. Η υπομονή είναι το να είσαι ήρεμος και ανεκτικός όταν έρχονται δυσκολίες.
Σίγουρα έχουμε έρθει όλοι αντιμέτωποι με καταστάσεις που μόνο υπομονή δε θα μπορούσαμε να κάνουμε. Κάποιος υπερβολικά αργός οδηγός στο δρόμο, κάποια ουρά σε δημόσια υπηρεσία ή σε κάποιο μαγαζί, ATM, μετρό, λεωφορεία, κίνηση, φόρτωμα σελίδας στον υπολογιστή κτλ. Οτιδήποτε σταματάει, έστω και για λίγο μπροστά από μας, είναι σαν να κουνάμε κόκκινο πανί σε ταύρο. Αλήθεια γιατί εκνευριζόμαστε τόσο πολύ; Έχουμε συνηθίσει να βρισκόμαστε στο κλίμα του -όλα γίνονται γρήγορα-. Η κοινωνία μας τρέχει με γρήγορους ρυθμούς, γρήγορη ενημέρωση, γρήγορο φαγητό, γρήγορη εκπαίδευση μέχρι και γρήγορο σεξ. Σε γενικές γραμμές η ζωή έχει κάποιο βαθμό καθυστέρησης με διάφορες μορφές, είτε σε κοινωνικό επίπεδο, είτε σε προσωπικό, είτε ακόμη και στο δρόμο, αν δεν μάθουμε να δαμάζουμε αυτό το συναίσθημα της φούριας πώς θα επιβιώσουμε;
H υπομονή είναι μια πνευματική κατάσταση, το να γελάς με το παράλογο κάποιων δοκιμασιών είναι μεγάλη βοήθεια – το γέλιο γενικότερα. Επίσης είναι ένας τρόπος σκέψης, μια νοοτροπία, και αφού η νοοτροπία είναι θέμα επιλογής, τότε και η υπομονή είναι επιλογή. Όταν εξασκείται γίνεται συνήθεια, μια συνήθεια που κάνει πλούσια τη ζωή. Ναι είναι θέμα επιλογής. Ένα απλό παράδειγμα είναι οτι όταν είμασταν παιδιά μας λέγανε: «μέτρα μέχρι το δέκα όταν εκνευρίζεσαι». Αν το καλοσκεφτούμε, αυτό όντως έχει αποτέλεσμα, αλλά πλέον δε το κάνει κανείς. Το θέμα είναι πως είναι κάτι που ελέγχεται, απόλυτα, οπότε ίσως ο καθενας μέσα του να θέσει τα δικά του ερωτήματα.

Αν έκανα ποτέ κάποιες αξιόλογες ανακαλύψεις, το χρωστώ στην υπομονετική προσοχή πιο πολύ παρά στο ταλέντο.
-Ισαακ Νεύτωνας

Σκέπτομαι ξανά και ξανά επί χρόνια. Στις ενενήνταεννιά περιπτώσεις το συμπέρασμα είναι λάθος. Την εκατοστή είμαι σωστός. Δεν είναι οτι είμαι έξυπνος, απλά μένω με το κάθε πρόβλημα παραπάνω.
-Αλβέρτος Αϊνσταϊν

Προσφορά: «πρέπει να δώσουμε για να πάρουμε. Πρέπει να φυτέψουμε τους σπόρους προτού θερίσουμε τη σοδιά. Όσο πιο πολύ σπέρνουμε, τόσο πιο πολύ θερίζουμε. Και δίνοντας στους άλλους, βρίσκουμε τον εαυτό μας ευλογημένο. Ο νόμος λειτουργεί δίνοντας μας πίσω περισσότερα απ’ όσα έχουμε σπείρει. Η σοδιά του δότη είναι πάντα.»
Όπως είπα και προηγουμένως, αναπτύσσουμε ένα βασικό ελάττωμα- τον εγωκεντρισμό. Πιστεύοντας πως το σύμπαν κινείται γύρω από μας και οτι οι άλλοι υπάρχουν για να μας κάνουν να νιώσουμε όμορφα και ευχάριστα, πρώτα σιγουρευόμαστε οτι έχουμε τακτοποιήσει όλες μας τις ανάγκες και έπειτα αρχίζουμε να παίρνουμε από τους άλλους. Αυτή η διάρκεια στο να παίρνουμε μας κάνει άπληστους και έτσι συνεχίζοντας να παίρνουμε δε μας φτάνει τίποτε πια. Έχουμε γαλουχηθεί από κούνια με τη νοοτροπία του «θέλω» και του «δώσε». Τηλεόραση, διαφημίσεις, καθημερινός βομβαρδισμός από μηνύματα που λένε να αποκτήσουμε κι άλλα κι άλλα κι άλλα. Τα πρώτα μαθήματα που παίρνουμε σα παιδιά είναι το ΟΧΙ, «Μη το ακουμπάς», ενώ παρόλα αυτά όταν βλέπουμε ενδιαφέρον και προσφορά, είτε στο δρόμο, είτε σε κάποια ταινία, αυτό μας κάνει εντύπωση και το θαυμάζουμε (τελικά η περίοδος είναι χαρακτηριστικό όλων των ανθρώπων). Προφανώς και δε γίνεται να μη μας αρέσουν τα όμορφα πράγματα, αρκεί αυτά να μη γίνονται υπερβολικά σημαντικά και αρχίζουν και κυριαρχούν επάνω μας. «Η επιτυχία στη ζωή δεν έχει καμία σχέση με το να κερδίζεις ή το τι πετυχαίνεις για τον εαυτό σου. Έχει να κάνει με το τι κάνεις για τους άλλους.»  Έτσι συνοπτικά, τέσσερις τύποι προσφοράς μπορεί να είναι: αντικείμενα (αυτό που είναι για πέταμα για ένα άνθρωπο, αποτελεί θησαυρό για κάποιον άλλο.), αιμοδοσία, χρήματα, τον εαυτό σας (πρόκειται για αγνή αλτρουιστική βοήθεια, δεν έχει εγωϊστικά κίνητρα και δε περιμένει ανταπόδοση, προέρχεται από καλοσύνη της καρδιάς.

«Η προσφορά φέρνει ευτυχία σε όλες τις φάσεις της έκφρασής της. Νιώθουμε χαρά όταν σχηματίζουμε τη πρόθεση να είμαστε γενναιόδωροι. Νιώθουμε χαρά κατα την ίδια την ενέργεια της προσφοράς. Νιώθουμε χαρά όταν θυμόμαστε το γεγονός οτι δώσαμε.
Βούδας

Δε χρειάζεται να δωθούν άλλοι λόγοι, το πιο σημαντικό πράγμα με το να ζεις αυθεντικά, είναι το πνεύμα στο οποίο ζεις.

Advertisements

3 responses to “Επετειακό

  1. What about sincerity? I once had a gf who was full of shit. She would lie about all the small things and I learned that she had made plans to fuck another dude even before we broke up. What about fucking sincerity?

    • Χμμ, όλοι έχουν αδυναμίες, σίγουρα πολλές φορές μερικά πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα ‘χουμε στο μυαλό μας, θέλω να πω το «made plans» από το actually do something έχει μια διαφορά, αλλά ακόμη και έτσι να ‘ναι, το θέμα είναι πως όλα αυτά φιλτράρονται μέσα μας, πώς μας επηρεάζουν. Δεν είμαι ειδική σε τίποτα, είναι μία καθαρά δική μου άποψη βασισμένη στις δικές μου εμπειρίες, μα θα πω πως γενικά…η συγχώρεση είναι επιλογή. Μίας και όπως είπα οι νοοτροπίες είναι επιλογές, είμαστε πάντα ελεύθεροι να επιλέξουμε τις μεθόδους με τις οποίες μπορούμε καλύτερα να διαχειριστούμε το πόνο μας. Ίσως πρέπει να θυμίζουμε στον εαυτό μας οτι κ μεις έχουμε πληγώσει τους άλλους μερικές φορές. Όλοι το κάνουν αυτό. Ο πόνος υφίσταται. Υπάρχει λόγος απλός για τον οποίο υπάρχει πόνος: έχουμε ελαττώματα, όπως και τον εγωϊσμό κ μερικές φορές κάνουμε πραγματα που πληγώνουν τον άλλον η π δείχνουν αναισθησία. Μιας κ ο πόνος είναι κομμάτι της ζωής, ζούμε πιο καλά αν μάθουμε να τον διαχειριζόμαστε, είτε πρόκειται για σωματικό, είτε για συναισθηματικό. Είναι απαραίτητο, όχι μόνο για την επιβίωση αλλά και για την εξέλιξη. Σίγουρα, όντως η ειλικρίνεια είναι οτι σημαντικότερο, αλλά ίσως μερικές φορές κάποιοι να κάνουν λάθη κ έπειτα να μαθαίνουν…Άνθρωποι !
      Φιλικά τελείως- 🙂

Comment!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s