Category Archives: Uncategorized

Αρχικά,
η μαγεία διαρκεί μόνο όσο παραμένει η επιθυμία

Επετειακό

Σκοπός είναι το μέρος εκείνο που η βαθιά ευτυχία σας συναντα τις ανάγκες αυτού του κόσμου.
-Frederick Buechner

Αυτή είναι η πραγματική χαρά στη ζωή, όταν η ψυχή χρησιμοποιείται για κάποιο σκοπό που σεις αναγνωρίζετε σαν απώτερο.
-George Bernard Shaw

Πρόσφατα είχα μία μεγάλη συζήτηση περί τεχνών, έμπνευσης, ιδεών κλπ. Περίεργο πράγμα η έμπνευση αλήθεια. Μπορεί σε μια στιγμή να νιώθεις πως έχεις τις πιο καινούργιες ιδέες, να νιώθεις τόσο καλά με αυτό ενώ την επόμενη στιγμή απλώς να βουλιάζεις σε έναν ωκεανό αδράνειας ενώ τα κύματα του τίποτα να σε παρασέρνουν από δω και από κει, να χάνεις προσανατολισμό, συναίσθημα και απλώς να παραδίνεσαι στο άγνωστο.
Κάπως έτσι συνέβαινε και με ‘μενα το τελευταίο καιρό συν του συναισθήματος της αναβλητικότητας. Τέλοσπάντων, δεδομένου του οτι η τοποθεσία αυτή έχει ημερολογιακό χαρακτήρα, δε με πολυενοχλεί…
Ξεφεύγοντας από αυτό το θέμα θα ήθελα να μιλήσω για τις αρέτες, έτσι όπως τις αντιλαμβάνομαι εγώ τουλάχιστον με γνώμονα μία κοινή λογική. Γενικώς παρατηρώ γύρω μου ένα φαινόμενο που με ενοχλεί αφάνταστα. Η κοινή αντίληψη οτι οι καλοί άνθρωποι έχουν τα λιγότερα ελαττώματα είναι εσφαλμένη. Το θέμα δεν είναι τα λιγότερα ή περισσότερα ελαττώματα αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η διάθεση να τα αλλάξεις. Έχω πχ. κάποια κυρίαρχα ελαττώματα, πάνω στα οποία δουλεύω εδώ και καιρό και δεν ισχυρίζομαι οτι ξέρω τι μου γίνεται. Αλλά είμαι πιο κοντά τώρα σε σχέση με 5 χρόνια πριν. Δεν είμαι πάντα ανεβασμένη (όπως πιστεούουν πολλοί λόγω της υπερκινητικότητάς μου) και ευτυχής. Δεν πιστεύω οτι μπορεί να είναι κάπως έτσι κανένας από μας. Ευτυχώς, μου συμβαίνει το τελευταίο καιρό επειδή έμαθα δύο μεγάλες αλήθειες:
1. Κάθε λάθος είναι μια ευκαιρία για βελτίωση και ανάπτυξη.
2. Δεν είναι ποτέ αργά για αλλαγές.
Ο πόνος που μου προκάλεσαν κάποιες καταστάσεις ανα διαστήματα με βοήθησε να κάνω καλύτερες επιλογές, να βρω πνευματική ηρεμία και χαρά, τουλάχιστον κάποιες φορές. Ναι, σίγουρα υπάρχουν αρκετά πράγματα πιο ευχάριστα από το να ξεπερνάς τις αδυναμίες σου, ανεξάρτητα το είδος τους, μπορείς να το ρίξεις στο αλκοόλ, σε ουσίες, στο κάπνισμα και γενικώς να αποπροσανατολίσεις τον εγκέφαλό σου, αλλά τα κακά νέα είναι οτι αυτό είναι περιστασιακό, μιας και αν δεν τα λύσεις…επιστρέφουν. Μία από τις μεγαλύτερες ανταμοιβές όμως, είναι το να γιορτάζεις τους θριάμβους του ανθρώπινου πνεύματος, ειδικά όταν έχει να κάνει με προσωπική ανάπτυξη.
Ζούμε βάσει επιλογών, δε φυτρώσαμε, δε ζούμε κατα τύχη. Καθημερινά άνθρωποι διαμαρτύρονται για το ριζικό τους, αηδιασμένοι από τη ζωή….και από το πώς πάνε τα πράγματα, μη συνειδητοποιώντας οτι υπάρχει κάποια δύναμη που κατέχουν η οποία τους επιτρέπει να χαράξουν καινούργια πορεία στη ζωή. Μόλις η δύναμη αυτή αναγνωριστεί απ’ το καθένα ατομικά και αρχίζει και χρησιμοποιείται, μπορείς να ηγηθείς της ζωής σου και να τη κανεις όπως εσύ θέλεις. Η δύναμη αυτή είναι η δύναμη που κατέχει ο καθένας, είναι η δύναμη της επιλογής. Ο χαρακτήρας, οι αξίες, το πώς φερόμαστε στους άλλους, το πώς διαχειριζόμαστε τις δυσκολίες, το πόσο διδάξιμοι είμαστε, το τί θα πετύχουμε, το σκοπό, και τη νοοτροπία μας, όλα είναι θέμα επιλογών.
Έτσι λοιπόν, αρχικά:
Tαπεινοφροσύνη: η αρετή του να είσαι ταπεινός. Όχι υπερόπτης ή αλαζόνας.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο και το πιο χρήσιμο που μπορούμε να μάθουμε: το να γνωρίσουμε τον πραγματικό εαυτό μας, το να παραδεχτούμε ελεύθερα τις αδυναμίες μας και τις αποτυχίες μας και να διατηρήσουμε μια ταπεινή γνώμη για τον εαυτό μας εξαιτίας τους. Είναι μεγάλο πράγμα το να μην μεμψιμερούμε και το να κάνουμε καλές και θετικές σκέψεις για τους άλλους. Tι θα συνέβαινε αν οι πάντες είχαν λίγα περισσότερα κύτταρα ταπεινοφροσύνης; Αν απολογούμασταν οτι κάναμε λάθος και αν ζητούσαμε συγγνώμη πιο συχνά, αν φερόμασταν με λίγο περισσότερο σεβασμό και αξιοπρέπεια; Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ένα κοινό ελάττωμα, που έγκειται στην ανθρώπινη φύση, είμαστε αρκετά απασχολημένοι με τον εαυτό μας. αυτή τη νοοτροπία υπενθυμίζοντάς μας να αναζητούμε το «νούμερο ένα». «Το πρόβλημα είναι πως αν όλοι σκεφτόμαστε με τη νοοτροπία του «πρώτα εγώ», καταλήγουμε να ζούμε σε μια ζωή δυσκολότερη για τους άλλους και στη τελική και για μας τους ίδιους. Το άλλο και τελευταίο είναι πως η ταπεινοφροσύνη θεωρείται αδυναμία, οι άνθρωποι τη συνδέουν με το να είσαι ντροπαλός και πράος – ακόμα και νωθρός, μα η ταπεινοφροσύνη είναι ακριβώς το αντίθετο, είναι σημάδι δύναμης «.

Δεν υπάρχει ατέλεια που να κάνει τον άνθρωπο περισσότερο δυσάρεστο και δεν υπάρχει ατέλεια που να μη συνειδητοποιούμε λιγότερο από αυτό που κείται μέσα μας. Και όσο πιο πολύ την κατέχουμε, τόσο πιο πολύ δεν μας αρέσει στους άλλους. Αναφέρομαι στην Αλαζονεία, ή τη Ματαιοδοξία. Σχεδόν όλοι αυτοί οι δαίμονες που αναφέρουν οι άνθρωποι σαν απληστία ή εγωϊσμό, είναι σε μεγάλο βαθμό αποτελέσματα της Αλαζονείας. Αυτή είναι ο κυριότερος λόγος της δυστυχίας του κάθε έθνους και της κάθε οικογένειας από τη γέννηση του κόσμου. Η αντίθετη αρετή από αυτή…λέγεται Ταπεινοφροσύνη. Αν θέλει κάποιος να τη κατακτήσει, μπορώ, πιστεύω να του πω το πρώτο βήμα. Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσει οτι είναι αλαζόνας. Και μάλιστα είναι ένα μεγάλο βήμα. Τουλάχιστον, τίποτα δεν μπορεί να γίνει πριν από αυτό.
Αν πιστεύεται οτι δεν είστε αλαζόνας, αυτό σημαίνει οτι είστε όντως πολύ αλαζόνας.
-C.S.
Lewis

Υπομονή: η ήρεμη ελπίδα και εμπιστοσύνη, το να περιμένεις να πάνε τα πράγματα καλά. Η υπομονή είναι το να είσαι ήρεμος και ανεκτικός όταν έρχονται δυσκολίες.
Σίγουρα έχουμε έρθει όλοι αντιμέτωποι με καταστάσεις που μόνο υπομονή δε θα μπορούσαμε να κάνουμε. Κάποιος υπερβολικά αργός οδηγός στο δρόμο, κάποια ουρά σε δημόσια υπηρεσία ή σε κάποιο μαγαζί, ATM, μετρό, λεωφορεία, κίνηση, φόρτωμα σελίδας στον υπολογιστή κτλ. Οτιδήποτε σταματάει, έστω και για λίγο μπροστά από μας, είναι σαν να κουνάμε κόκκινο πανί σε ταύρο. Αλήθεια γιατί εκνευριζόμαστε τόσο πολύ; Έχουμε συνηθίσει να βρισκόμαστε στο κλίμα του -όλα γίνονται γρήγορα-. Η κοινωνία μας τρέχει με γρήγορους ρυθμούς, γρήγορη ενημέρωση, γρήγορο φαγητό, γρήγορη εκπαίδευση μέχρι και γρήγορο σεξ. Σε γενικές γραμμές η ζωή έχει κάποιο βαθμό καθυστέρησης με διάφορες μορφές, είτε σε κοινωνικό επίπεδο, είτε σε προσωπικό, είτε ακόμη και στο δρόμο, αν δεν μάθουμε να δαμάζουμε αυτό το συναίσθημα της φούριας πώς θα επιβιώσουμε;
H υπομονή είναι μια πνευματική κατάσταση, το να γελάς με το παράλογο κάποιων δοκιμασιών είναι μεγάλη βοήθεια – το γέλιο γενικότερα. Επίσης είναι ένας τρόπος σκέψης, μια νοοτροπία, και αφού η νοοτροπία είναι θέμα επιλογής, τότε και η υπομονή είναι επιλογή. Όταν εξασκείται γίνεται συνήθεια, μια συνήθεια που κάνει πλούσια τη ζωή. Ναι είναι θέμα επιλογής. Ένα απλό παράδειγμα είναι οτι όταν είμασταν παιδιά μας λέγανε: «μέτρα μέχρι το δέκα όταν εκνευρίζεσαι». Αν το καλοσκεφτούμε, αυτό όντως έχει αποτέλεσμα, αλλά πλέον δε το κάνει κανείς. Το θέμα είναι πως είναι κάτι που ελέγχεται, απόλυτα, οπότε ίσως ο καθενας μέσα του να θέσει τα δικά του ερωτήματα.

Αν έκανα ποτέ κάποιες αξιόλογες ανακαλύψεις, το χρωστώ στην υπομονετική προσοχή πιο πολύ παρά στο ταλέντο.
-Ισαακ Νεύτωνας

Σκέπτομαι ξανά και ξανά επί χρόνια. Στις ενενήνταεννιά περιπτώσεις το συμπέρασμα είναι λάθος. Την εκατοστή είμαι σωστός. Δεν είναι οτι είμαι έξυπνος, απλά μένω με το κάθε πρόβλημα παραπάνω.
-Αλβέρτος Αϊνσταϊν

Προσφορά: «πρέπει να δώσουμε για να πάρουμε. Πρέπει να φυτέψουμε τους σπόρους προτού θερίσουμε τη σοδιά. Όσο πιο πολύ σπέρνουμε, τόσο πιο πολύ θερίζουμε. Και δίνοντας στους άλλους, βρίσκουμε τον εαυτό μας ευλογημένο. Ο νόμος λειτουργεί δίνοντας μας πίσω περισσότερα απ’ όσα έχουμε σπείρει. Η σοδιά του δότη είναι πάντα.»
Όπως είπα και προηγουμένως, αναπτύσσουμε ένα βασικό ελάττωμα- τον εγωκεντρισμό. Πιστεύοντας πως το σύμπαν κινείται γύρω από μας και οτι οι άλλοι υπάρχουν για να μας κάνουν να νιώσουμε όμορφα και ευχάριστα, πρώτα σιγουρευόμαστε οτι έχουμε τακτοποιήσει όλες μας τις ανάγκες και έπειτα αρχίζουμε να παίρνουμε από τους άλλους. Αυτή η διάρκεια στο να παίρνουμε μας κάνει άπληστους και έτσι συνεχίζοντας να παίρνουμε δε μας φτάνει τίποτε πια. Έχουμε γαλουχηθεί από κούνια με τη νοοτροπία του «θέλω» και του «δώσε». Τηλεόραση, διαφημίσεις, καθημερινός βομβαρδισμός από μηνύματα που λένε να αποκτήσουμε κι άλλα κι άλλα κι άλλα. Τα πρώτα μαθήματα που παίρνουμε σα παιδιά είναι το ΟΧΙ, «Μη το ακουμπάς», ενώ παρόλα αυτά όταν βλέπουμε ενδιαφέρον και προσφορά, είτε στο δρόμο, είτε σε κάποια ταινία, αυτό μας κάνει εντύπωση και το θαυμάζουμε (τελικά η περίοδος είναι χαρακτηριστικό όλων των ανθρώπων). Προφανώς και δε γίνεται να μη μας αρέσουν τα όμορφα πράγματα, αρκεί αυτά να μη γίνονται υπερβολικά σημαντικά και αρχίζουν και κυριαρχούν επάνω μας. «Η επιτυχία στη ζωή δεν έχει καμία σχέση με το να κερδίζεις ή το τι πετυχαίνεις για τον εαυτό σου. Έχει να κάνει με το τι κάνεις για τους άλλους.»  Έτσι συνοπτικά, τέσσερις τύποι προσφοράς μπορεί να είναι: αντικείμενα (αυτό που είναι για πέταμα για ένα άνθρωπο, αποτελεί θησαυρό για κάποιον άλλο.), αιμοδοσία, χρήματα, τον εαυτό σας (πρόκειται για αγνή αλτρουιστική βοήθεια, δεν έχει εγωϊστικά κίνητρα και δε περιμένει ανταπόδοση, προέρχεται από καλοσύνη της καρδιάς.

«Η προσφορά φέρνει ευτυχία σε όλες τις φάσεις της έκφρασής της. Νιώθουμε χαρά όταν σχηματίζουμε τη πρόθεση να είμαστε γενναιόδωροι. Νιώθουμε χαρά κατα την ίδια την ενέργεια της προσφοράς. Νιώθουμε χαρά όταν θυμόμαστε το γεγονός οτι δώσαμε.
Βούδας

Δε χρειάζεται να δωθούν άλλοι λόγοι, το πιο σημαντικό πράγμα με το να ζεις αυθεντικά, είναι το πνεύμα στο οποίο ζεις.

-Little Star-

Καιρό είχα να γράψω, οπότε ας αρχίσω με ένα τραγούδι που έγραψα προχθές – τα συντακτικά λάθη είναι ΔΙΚΟ ΜΟΥ πρόβλημα :p
Το φαντάζομαι σε γρήγορους ρυθμούς jazz-blues και γουστάρω ήδη.

I once said i’d like to live
but we all know we’ve got to love first
So i banished my fears inside my head
and tryed to go on babysteps.

The way you looked at me was magical
The way you touched my lips was mythical,
I said you are the one
and after that, i gave you my heart

I made a lot of mistakes and
i know that i was wrong
Forgive me but in school
they never teach you how to love

So i took a dangerous risk and i
swam accross your ocean
but you my darling looked at me
and told me that you can’t see
what it feels
to be me

Oh darling can’t you see ?
Oh baby try to feel me
I know it’s hard but this is love
it is a path under the sea
It is a road without no end!
The lights turn down, but we still shine
We may get lost, but in the end, you know
We know we shall bring back the light
– together.

Ανακατεύθυνση

Τελευταία διαισθάνομαι ένα αίσθημα πικρό. Κάτι σα λυγμός, όχι ακριβώς όμως έτσι γιατί ο λυγμός είναι πολύ ηχηρή έννοια. Ίσως πιο ταιριαστό να ήταν εκείνη η αίσθηση που έχουμε λίγο πριν κλάψουμε, αλλά δε κλαίμε, αυτό που καταπιέζεται η υγρή αυτή μορφή ενέργειας, παραμένει μέσα στα βλέφαρα και επιστρέφει στο βαθύ πηγάδι της ψυχής μας όπου και αυξάνεται η πίεση… Αυτό λοιπόν.
Κάπου διάβασα πρόσφατα πως το όλο θέμα είναι να προσελκύσουμε το «καλό» αντί για το «κακό», ο λεγόμενος νόμος της έλξης. Τα καλά νέα είναι πως τα Κοελιακά σενάρια περί συνομοσίες σύμπαντος για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε τόσο πολύ, ισχύουν. Ο μόνος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι δεν έχουν αυτό που επιθυμούν είναι οτι σκέφτονται περισσότερο αυτό που δε θέλουν παρά αυτό που θέλουν.
Τι επιδημία είναι πάλι κι αυτή; H χειρότερη στην λίστα των χειρότερων, η επιδημία του «δε θέλω». Οι άνθρωποι διατηρούν την επιδημία ζωντανή όταν σκέφτονται, μιλούν, και συμπεριφέρονται αρνητικά εστιάζοντας σε αυτά που «δε θέλουν». Ο νόμος της έλξης είναι ξεκάθαρος, σαφής και αδίστακτος. Είναι επίσης απρόσωπος και δε διακρίνει καλά ή κακά πράγματα. Λαμβάνει τις σκέψεις και τις αντανακλά πάνω μας ως εμπειρία ζωής. Πολύ απλά ο νόμος της έλξης, μας επιστρέφει αυτό που σκεφτόμαστε.
Έστω πχ οτι βλέπει κάποιος μπροστά του ένα βουνό από χρέη και νιώθει απαίσια, αυτό είναι το σήμα που εκπέμπει στο Σύμπαν: «Νιώθω πραγματικά πολύ άσχημα που χρωστάω/δεν έχω λεφτά/μου χρωστάνε».  Λέγοντας αυτό απλά το επιβεβαιώνεις στον εαυτό σου. Και αυτό θα εξακολουθήσεις να λαμβάνεις, επαυξημένο και ενισχυμένο.
Αν καταφέρουμε όμως και το χρησιμοποιήσουμε προς όφελός μας αυτό θα μας υπακούσει. Όταν σκεφτόμαστε αυτό που θέλουμε και εστιάζουμε πάνω του με όλες μας τις δυνάμεις, ο νόμος της έλξης θα μας δώσει ακριβώς αυτό που επιθυμούμε, κάθε φορά.
Φαίνεται αστείο σε κάποιους αλλά ο νόμος αυτός είναι ο νόμος της δημιουργίας. Η κβαντική φυσκή μάς λέει οτι ολόκληρο το Σύμπαν προήλθε από τη σκέψη! Δημιουργούμε τη ζωή μας με όχημα τις σκέψεις μας και το νόμο της έλξης, και όλοι οι υπόλοιποι κάνουν ακριβώς το ίδιο. Ο νόμος δεν εφαρμόζεται μόνο όταν έχουμε επίγνωση της λειτουργίας του, ήταν ανέκαθεν σε εφαρμογή στη ζωή μας και στη ζωή κάθε ανθρώπινου όντος, από καταβολής κόσμου. Όταν αποκτήσουμε συνείδηση αυτού του νόμου, θα αποκτήσουμε συνείδηση του πόσο εκπληκτικά ισχυροί είμαστε. Τόσο ισχυροί, ωστε να μπορούμε να δημιουργούμε τη ζωή μας με τη σκέψη.
Γιατί λοιπόν να νιώθω έτσι; Παρότι έχω την επίγνωση του νόμου; Διότι δεν έχω τη συναίσθηση των σκέψεών μου, διότι το να είμαι ο απόλυτος κυρίαρχος των σκέψεών μου είναι ένα skill που αποκτιέται σιγά σιγά με εξάσκηση (πρότυπο: yoda) και κυρίως υπομονή – χαρακτηριστικό που δεν φτιάχτηκε για μένα.

Ακούω

Σήμερα συνάντησα μια εξήγηση του Κινεζικού ιδεογράμματος για το ρήμα «ακούω».
Νομίζω πως μου δίνει μία θαυμάσια σε βάθος ερμηνεία της έννοιας…Η λέξη, που προφέρεται «τινγκ», αποτελείται από μικρότερα σύμβολα με ειδικές έννοιες.

TING
Τα σύμβολα αυτά αντιπροσωπεύουν το εσύ, που σημαίνει πως το επίκεντρο είναι το άλλο άτομο, και όχι εμείς – το αυτί, το βασικό εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να ακούμε – τα μάτια, που χρησιμοποιούμε για να ανακαλύψουμε μη λεκτικές ενδείξεις κατά την επικοινωνία – την αμέριστη προσοχή την οποία αξίζει οποιοδήποτε άτομο αν θέλουμε να ακούμε όλα όσα λέγονται και τέλος τη καρδιάπου σημαίνει πως είμαστε ανοιχτοί στον άλλο σε συναισθηματικό επίπεδο, και όχι μόνο σε διανοητικό. Με άλλα λόγια, όταν ανοίγω πραγματικά τους διαύλους επικοινωνίας και ακούω ειλικρινά, πρέπει να δώσω στους άλλους:

Aυτιά – ακούω ό,τι μου λες.
Μάτια – βλέπω ό,τι μου λες.
Καρδιά – νιώθω ό,τι μου λες.
Αμέριστη προσοχή – τιμώ αυτό που είσαι και αυτά που λες.

Μα…μα εγώ τα ξέρω αυτά…Κι όμως, ίσως 2 άτομα στη ζωή μου, μου έχουν κάνει ερωτήσεις σχετικές με το θέμα για το οποίο τους μιλάω. Κανείς δεν ακούει, ποτέ. Όλοι βιάζονται να πούνε τη δική τους γνώμη, να δώσουν τη δική τους πολύτιμη λύση. Έχουμε πολλές λύσεις, αλλά γιατί δε λύνεται ποτέ τίποτε; Ίσως να πρέπει να αφουγκραστούμε τη σιωπή και τότε να διακρίνουμε στη μουσική του αέρα ένα απαλό…τίνγκ..

Μήπως έτσι ;

Το μούδιασμα μήπως, το ένα μήπως, το άλλο μήπως. Μήπως…ξεχάσαμε τι μας φταίει. Σίγουρα ξεχάσαμε τι μας ολοκληρώνει. Μιλώ εκ του ασφαλούς; Ναι, φυσικά!
Μα μήπως πρέπει να κεντράρουμε αλλού τη προσοχή μας και «μήπως» πρέπει απλώς να αδράξουμε αυτό που μας ζωντανεύει; Μήπως δεν πρέπει να ακούμε τα «πρέπει» και τους πρε-σβευτές τους; 
Θυμάμαι το φοίνικα και έτσι αντιλαμβάνομαι τη ζωή, έτσι μαθαίνω το είναι, έτσι ακροβατώ σαν θέτω επιλέγω και ζω.
Χάρη σε αυτή τη χάρη της ζωής, χάρη σε αυτή την αρετή.
Εκεί ποντάρω.
Μία απ’ τις παλαιότερες σκέψεις που ταξιδεύουν μέσα στο μυαλό μου είναι το «μη συμβιβάζεσαι!».
Μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να υποβαθμιστεί, επέτρεψέ του μονάχα να ζήσει, γιατί το θέλει και το υπόσχεται. Ζωή!…

Μαγνήτης –

Χώμα σιωπηλό, υγρό, μαλακό,
σταγόνες νερού, το δάκρυ τ’ ουρανού,
ανθρώπινο δάκρυ, υγροποιημένη ψυχή.
Φύλλα ανοιξιάτικου χειμώνα, ο θλιμμένος χορός των λουλουδιών, 
αυτά χορεύουν ή μάλλον χόρευαν…
Χέρια παγωμένα σε αγγίζουν, αγκαλιές αληθινές και ψεύτικες, 
ο πόνος διαπεραστικός, ίσως για να θυμίζει την αλήθεια.
Ένα ζευγάρι μάτια, κόκκινα, μα ταυτόχρονα με γαλάζιο πέπλο τ’ ουρανού καλλυμένα.
Το δάκρυ τ’ ουρανού και το γαλάζιο πέπλο έχουν γίνει ένα. 
Αναγεννάται η ελπίδα ; Ίσως δειλά, σα το φοίνικα.
Ίσως βρεθεί και αυθεντικό χαμόγελο – ασύλληπτη ευτυχία.