Λες «ευτυχία» και σαν να σου γεμίζει το στόμα ευ- χάριστα. -Ευ!!!

Τελικά τι σημαίνει ευτυχία; Aν ξέρουμε τι σημαίνει, έστω και απροσδιόριστα, πότε μπορεί να επιτευχθεί; Βασικά…γίνεται να επιτευχθεί ή μήπως μπορούμε να τη γευτούμε μόνο ως ψυχικό οργασμό; Πολλά ερωτηματικά…
Κάποιοι ισχυρίζονται πως ευτυχία είναι η ψυχική ικανοποίηση του ανθρώπου, προερχόμενη από την εκπλήρωση των επιθυμιών και την επιτυχία των σκοπών του. Παρόλα αυτά δεν θα είχε νόημα αν εξέφραζα την ευτυχία με αυτό το τρόπο. Καταρχάς…σκοπός! Σκοπός της ζωής… Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, άρα έχει φυσικά διαφορετικούς σκοπούς, παρόλα αυτά γνωρίζω ανθρώπους μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού που έχουν πραγματικό σκοπό (για αυτούς «πραγματικό») στη ζωή τους. Δεν θα ήθελα να μιξάρω το σκοπό με το στόχο. Στόχοι μπορεί να υπάρχουν, καθημερινά και ίσως όχι και τόσο συχνά αν μιλάμε για αναβλητικούς ανθρώπους (και ναι, δεν έχει κάνει μόνο με αναβλητικότητα), σκοπός όμως ίσως να μην υπάρξει ποτέ για κάποιον.
Ευτυχία λοιπόν! Πολυσυζητημένη έννοια, αδιαμφισβήτητο γεγονός. Μία έννοια που ο καθένας την εκφράζει διαφορετικά. Ο Ουγκώ έλεγε πως δεν υπάρχει ευτυχία αστραφτερή στη ζωή, μόνον ευτυχισμένες μέρες, ο Σβάιτσερ θεώρησε πως η ευτυχία έχει να κάνει με το δώρο του να προσφέρεις, ο Τολστόϊ έλεγε πως αν έχεις γνωρίσει μεγάλη δυστυχία, αυτό αρκεί για να πει κανεί οτι είσαι ευτυχισμένος. Ο Αριστοτέλης (με τον οποίο συμφωνώ) είπε πως η ευτυχία εξαρτάται από μας. Ο λόγος για τον οποίο συμφωνώ είναι διότι, αρχικά αναφερόμαστε σε μία αφηρημένη έννοια που όπως προείπα ο καθένας έχει το χάρισμα να την εκφράζει διαφορετικά, οχι πιο όμορφα, πιο άσχημα αλλά απλώς διαφορετικά. Έπειτα το πως θα τη προσεγγίσουμε στο μυαλό μας, (μιας και όλα εκεί συμβαίνουν) είναι μονάχα θέμα του καθενός ατομικά. Σε αυτό δεν νομίζω οτι γίνονται εκπτώσεις, οι άλλοι ίσως σε καθοδηγήσουν ή απλώς σε βοηθήσουν να διακρίνεις ένα μονοπάτι, αλλά στη πραγματικότητα ο καθένας μας είναι αυτός που θα το περπατήσει και θα διεκδικήσει ακριβώς αυτό που θέλει.
Ό, τι κι αν είναι λοιπόν η ευτυχία, όπως κι αν πηγαίνει κάποιος να τη συναντήσει, ή ακόμη κι αν η ίδια έρθει σε κάποιον, σίγουρα είναι ένα συναίσθημα που σε καθηλώνει, ίσως κάτι σαν ένα θραύσμα φεγγαριού καρφωμένο 7 πόντους στο στήθος, είτε στο κεφάλι…  😉

Γνωμικό

Σημαντικό πράγμ…

Σημαντικό πράγμα στη ζωή το timing

Το σωστό timing όμως… Απλά το δικό μου έχει αποσυντονιστεί λίγο, τώρα για ποιόν λόγο δε μπορώ να ξέρω αλλά μπορώ να υποθέσω πως έχει να κάνει με τις συνέπειες των πράξεών μου. Παρόλα αυτά είμαι βέβαιη πως το σωστό timing θα έρθει και σε μένα…Θα έρθει το γαμημένο!

Ύπνος μηδέν

Το τελευταίο καιρό περνάω μια φάση πολύ περίεργη. Για αρχή δεν μπορώ να κοιμηθώ. Στο μυαλό μου κόβουν βόλτα σκέψεις, ενδεχόμενα, επιθυμίες, όνειρα (κάποια που δεν έχουν πραγματοποιηθεί, κάποια που ήταν όντως πανέμορφα σαν όνειρα) και γενικώς πολλές εικόνες… Όταν σε βασανίζουν για χρόνια κάποιες σκέψεις και απλά τις βάζεις στην άκρη για δική σου ευκολία δε σημαίνει οτι εξαφανίζονται. Ο χρόνος λειτουργεί σαν καταψύκτης, παγώνει αυτό που σου πιπιλίζει το μυαλό, μα το διατηρεί κιόλας και όπως είχα αναφέρει κάπου αλλού, η λύτρωση είναι να αντιμετωπίσεις αυτό που σε «κολλάει». 
Αν και έχω μία θεωρία η οποία λέει πως δεν πρέπει να μετανοιώνεις πράξεις του παρελθόντος σου, διότι δεν θα ήσουν το άτομο που είσαι και ακόμη για πολλούς άλλους λόγους, σκέφτομαι επίσης πως αν είχα μία χρονομηχανή θα επικεντρωνόμουν σε κάποια πράγματα περισσότερο, θα καταλάβαινα και θα άκουγα πιο πολύ, θα ήμουν ίσως λιγότερο εγωϊστρια. Βέβαια το θα – είναι εξαιρετικά χαζή λέξη καθώς και αυτή μου η πρόταση διότι πλέον δεν έχει νόημα. Παρόλα αυτά, δεν χρειάζεται να έχουν όλα νόημα και ουσία. Πχ εμένα τον τελευταίο καιρό, με κάνουν να τρέμω και να χάνω τα λόγια μου καταστάσεις που ίσως να μην έχουν ουσία καμια – συμβαίνει όμως… 
Δεν ξέρω αν θέλω ή αν μπορώ να καταλήξω κάπου, εξάλλου ακόμη και αυτό ίσως να είναι ένα ξέσπασμα προκειμένου να κατεφέρω κάπως να νυστάξω και τελικά να κοιμηθώ…

Φοβίες γιοκ

Μία μεγάλη ήττα που μπορεί να δεχτεί ένας άνθρωπος είναι ο συμβιβασμός απέναντι στο φόβο. Αυτό όσο απλό και να ακούγεται είναι πραγματικά πολύ περίπλοκο και εξίσου τρομακτικό…
Ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με τα βιώματά του, έχει κάποιους φόβους. Οι φόβοι του αυτοί άλλοτε είναι απέναντι σε πράγματα, σε καταστάσεις ή ακόμη και σε ανθρώπους. Είναι πολύ λογικό να παρουσιάζουμε φόβους, παρόλα αυτά είναι παράλογο να μην τους αντιμετωπίζουμε ή τουλάχιστον να μην προσπαθούμε (και ναι, η προσπάθεια μετράει). Ίσως να μην καταφέρουμε ποτέ να εξαλείψουμε όλους μας τους φόβους, μα όταν έχουμε ξεκινήσει την προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε μερικούς από αυτούς ήδη η ζωή μας μπαίνει σε μία σειρά. Όταν αγνοούμε καταστάσεις που μας φοβίζουν, απλά μπαίνουμε σε μία αίθουσα αναμονής και κάποια στιγμή θα ξαναεμφανιστούν μπροστά μας. Τότε πάλι θα αισθανθούμε άσχημα και τελικά δεν θα έχουμε καταφέρει τίποτα, ενώ οι φόβοι αυτοί θα έχουν αντίκτυπο στην καθημερινότητά μας. Θα δρούμε, θα σκεφτόμαστε και θα πράττουμε βάζοντας όριο τους φόβους μας και όχι τις δυνατότητες και τα όνειρά μας. Είναι λοιπόν λύση το να αγνοούμε τα πράγματα που μας φοβίζουν;

Για μένα η απάντηση είναι όχι.
Αργά ή γρήγορα, ο φόβος θα σου χτυπήσει τη πόρτα και η συνεχόμενη άρνηση ως προς την αντιμετώπιση αποδεικνύεται καταστροφή. Προκειμένου να καταφέρει κανείς να λυτρωθεί από αυτό το απαίσιο συναίσθημα, θα πρέπει να αφιερώσει λίγο χρόνο για να κάνει μία ψυχανάλυση του φόβου του.
Για ποιόν λόγο φοβόμαστε, τι ακριβώς είναι αυτό, από που προέρχεται και γιατί έχει αυτή τη μορφή (ίσως να είναι και παραπάνω τα ερωτήματα που θέτει κάποιος στον εαυτό του, αλλά αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από το κάθε άτομο ξεχωριστά).
Έτσι λοιπόν το να αγνοούμε δεν είναι λύση γιατί αργά η γρήγορα, όσος χρόνος κι αν περάσει, θα μας χτυπά την πόρτα επ’ αορίστον και τότε θα εισχωρούμε ηθελημένα στον προσωπικό μας φαύλο κύκλο· θα χτίζουμε ένα τείχος γύρω μας αποκλείοντας κάθε ζεστή ηλιαχτίδα που προσπαθεί να μας ζεστάνει. Το να αφιερώσουμε όμως κάμποσο χρόνο και να το αντιμετωπίσουμε προκειμένου να στοχεύσουμε στη λύτρωση του μυαλού, αυτό είναι μία επένδυση· επένδυση στον εαυτό μας. Γι’ αυτό μιλήστε, εξωτερικευτείτε, φωνάξτε, σκεφτείτε μα προς Θεού…μη φοβάστε, μη φοβάσαι..Μίλα!

Βίντεο

Everybody’s Free To Wear Sunscreen

Ladies and gentlemen of the class of ’99
Wear sunscreen

If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it
The long-term benefits of sunscreen have been proved by scientists
Whereas the rest of my advice has no basis more reliable
Than my own meandering experience, I will dispense this advice now

Enjoy the power and beauty of your youth, oh, never mind
You will not understand the power and beauty of your youth
Until they’ve faded but trust me, in 20 years, you’ll look back
At photos of yourself and recall in a way you can’t grasp now
How much possibility lay before you and how fabulous you really looked
You are not as fat as you imagine

Don’t worry about the future
Or know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubble gum
The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind
The kind that blindsides you at 4 p.m. on some idle Tuesday
Do one thing every day that scares you

Don’t be reckless with other people’s hearts
Don’t put up with people who are reckless with yours

Floss

Don’t waste your time on jealousy
Sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind
The race is long and in the end, it’s only with yourself
Remember compliments you receive, forget the insults, if you succeed in doing this, tell me how
Keep your old love letters, throw away your old bank statements

Stretch

The most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives
Some of the most interesting 40-year-olds I know still don’t
Get plenty of calcium
Be kind to your knees
You’ll miss them when they’re gone

Maybe you’ll marry, maybe you won’t
Maybe you’ll have children, maybe you won’t.
Maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the ‘Funky Chicken’
On your 75th wedding anniversary.
Whatever you do, don’t congratulate yourself too much
Or berate yourself either
Your choices are half chance, so are everybody else’s

Enjoy your body, use it every way you can
Don’t be afraid of it or what other people think of it
It’s the greatest instrument you’ll ever own
Dance, even if you have nowhere to do it but your own living room
Read the directions even if you don’t follow them
Do not read beauty magazines, they will only make you feel ugly

Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for good
Be nice to your siblings, they’re your best link to your past
And the people most likely to stick with you in the future

Understand that friends come and go
But a precious few, who should hold on

Work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle
For as the older you get, the more you need the people you knew when you were young
Live in New York City once but leave before it makes you hard
Live in northern California once but leave before it makes you soft

Travel

Accept certain inalienable truths
Prices will rise, politicians will philander, you, too, will get old
And when you do, you’ll fantasize that when you were young
Prices were reasonable, politicians were noble
And children respected their elders

Respect your elders

Don’t expect anyone else to support you
Maybe you have a trust fund, maybe you’ll have a wealthy spouse
But you never know when either one might run out

Don’t mess too much with your hair
Or by the time you’re 40 it will look 85

Be careful whose advice you buy but be patient with those who supply it
Advice is a form of nostalgia, dispensing it is a way of fishing the past
From the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts
And recycling it for more than it’s worth

But trust me on the sunscreen

Φιλείν – amare

Ο παππούς μου πάντα μου έλεγε οτι η μεγαλύτερη ευλογία, είναι η φιλία. Όχι μία επιφανειακή σχέση που να συγκεντρώνει κάποια χαρακτηριστικά και να βαφτίζεται ως φιλία, μα μία σχέση απόλυτης ανιδιοτέλειας, εμπιστοσύνης.
Με αφορμή ένα πρόσφατο γεγονός που με κλόνισε – στη κυριολεξία έμεινα σα στήλη άλατος, σκέφτηκα να γράψω δυο λόγια για τη φιλία. Εχω αντλήσει πηγές από τον μέντορά μου, τον Αριστοτέλη. Ελπίζω να ακολουθήσετε μέχρι τέλος· όσοι με ξέρουν καλά καταννοούν οτι όταν μιλάω δε σταματάω, πόσο μάλλον όταν σκέφτομαι.
Η φιλία λοιπόν είναι ένα δώρο ακριβό και ευτύχημα σπάνιο, έχει πανάρχαιους τίτλους ευγενείας και επίσης έχει εγκωμιαστεί από ποιητές, σοφούς, πολιτικούς με τον τρόπο του ο καθένας, αλλά όλοι με την ίδια συγκίνηση. Άλλωστε είναι παράγωγο του κύριου για την «αγάπη» ρήματος: φιλείν, amare).
Η φιλία είναι ένας θησαυρός του ώριμου και άξιου ανθρώπου  και προσφέρεται επίσης σε έναν ώριμο και άξιο άνθρωπο. Με φιλία συνδέονται όσοι ξέρουν να εκτιμήσουν και να εμπιστευτούν τον άνθρωπο σαν άνθρωπο.
O Αριστοτέλης λέει πως η φιλία είναι «Εύνοια»- να έχεις δηλαδή καλές διαθέσεις απέναντι σ’ έναν άνρθωπο, να αισθάνεσαι στοργή γι’ αυτόν, να επιζητείς τη συντροφιά του και να θέλεις την ευτυχία του. Αλλά «εύνοια εν αντιπεπονθόσιν»- να είσαι εύνους προς κάποιον και αυτός εύνους προς εσένα· να υπάρχει ανταπόκριση, αμοιβαιότητα στα αισθήματά σας, να τον αγαπάς και να τον εκτιμάς κ’ εκείνος επίσης να σε αγαπά και να σε τιμά.
Τρία είναι κατά τον Αριστοτέλη τα φιλητά: το «αγαθόν», το «ηδύ» και το «χρήσιμον». Κατα τι το λογαριάζουμε, το χαιρόμαστε και το επιθυμούμε, επειδή είναι αγαθό, ή ευχάριστο, ή χρήσιμο. Το χρήσιμο αντιπροσωπεύει μιαν υποδεέστερη, υποτακτική αξία, γιατί είναι απλώς το μέσο να πετύχουμε κάτι άλλο. Έτσι μπορούμε να διακρίνουμε τρία είδη φιλικών σχέσεων: «διά το χρήσιμο», «δι’ ηδονήν», «δια το αγαθό».
Τα πράγματα είναι απλά. Στην πρώτη περίπτωση συνδεόμαστε μ’ έναν άνθρωπo επειδή ο ένας είναι χρήσιμος στον άλλον, στη δεύτερη περίπτωση επειδή μας προκαλεί ευχαρίστηση. Και στις δύο περιπτώσεις «αγαπούμε» τον άλλον και κείνος το ίδιο επειδή περιμένουμε ο ένας απ’ τον άλλον ένα κέρδος ή μια απόλαυση και όχι για την ανθρώπινη ποιότητά μας. Και τα δυο αυτά τα είδη κατά τον Αριστοτέλη είναι φιλίες «κατά συμβεβηκός», τυχαίες και εφήμερες, όχι ουσιαστικές και μόνιμες. Ο λόγος είναι φανερός. Όσον αφορά το χρήσιμο, ότι είναι χρήσιμο για μένα σήμερα και σε αυτήν την περίσταση δεν θα είναι πλέον αύριο όταν αλλάξουν οι συνθήκες της ζωής μου. Το ίδιο και η ηδονή· περνούν τα χρόνια, ωριμάζω, σοβαρεύομαι (λέμε τώρα), δεν με διασκεδάζουν οι μαλακίες και τότε ο «δι’ ηδονήν φίλος» μου δεν μου δίνει ο,τι μου έδινε, οπότε παιρνει πούλο.
Του τρίτου είδους όμως ο φιλικός δεσμός είναι η «τέλεια και η ουσιαστική, ακατάλυτη φιλία»: «Τέλεια δ’ εστίν η των αγαθών φιλία και κατ’ αρετήν ομοίων.»  «Kατα το αγαθό». (Γαμάτος ο Αριστοτέλης !)
Τον κάνω δηλαδή παρέα, τον τιμώ, τον αγαπώ, με κάνει παρέα, με τιμά, με αγαπά, όχι επειδή περιμένω κάτι ή και ‘κείνος ωφέλεια, ούτε επειδή του είμαι και μου είναι ευχάριστος, αλλά επειδή όντας ο καθένας μας αυτός που είναι μοιάζομε ο ένας στον άλλον – η ομοιότητά μας βρίσκεται στην ανθρώπινη αξία μας, στο υψηλό ποιόν της ανθρωπιάς μας. Αυτήν την έννοια έχουν μέσα στο αριστοτελικό κείμενο οι φράσεις «η αγαθοί» – «κατ αρετήν όμοιοι». Βέβαια να σημειώσω οτι προφανώς ωφέλεια και ευχαρίστηση προσφέρει ο αγαθός φίλος στον φίλο του, δεν είναι όμως αυτός ο λόγος που έφερε τον έναν κοντά στον άλλον και τους κρατεί ενωμένους.
Η τέλεια λοιπόν φιλία είναι συνάντηση και δεσμός δύο προσώπων απάνω στον ίδιο ηθικό άξονα, στην ίδια αξιολογική κλίμακα. Θεμέλιο και εγγύηση της αγάπης τους είναι η αρετή, και επειδή η αρετή είναι κτήμα εις αει του ανθρώπου, ούτε φθείρεται ενώ μένει αναλλοίωτη. Οι φιλίες που δημιουργούνται πάνω σ’ αυτή τη βάση είναι σταθερές, μόνιμες και αδιάλυτες.
Αυτά πάνω κάτω λέει ο Αριστοτέλης.
Εγώ θα πώ πως ο άνθρωπος είναι ένα περίεργο όν· αθεράπευτα ενδεής ενώ η ένδειά του είναι: φυσική (του λείπουν οι φυσικές ικανότητες, ποτέ δεν είναι επαρκείς οι σωματικές του δυνάμεις για να πετύχει όσα επιθυμεί και όσα ονειρεύεται και γι’ αυτό έχει πάντα μέσα στο πρόγραμμά του να συμπληρώσει ή να αναπληρώσει αυτές τις δυνάμεις.), ηθική (ποτέ δεν είναι επαρκής για να κάνει καλό – στους άλλους και προπάντων στον εαυτό του, για να διαμορφώσει τη ζωή του έτσι όπως το απαιτεί η ηθική του συνείδηση.), μεταφυσική (απέναντι στο Σύμπαν που κοιτά με δέος, δεν νιώθει στερεός και πλήρης, αυτάρκης· απεναντίας αισθάνεται βαθιά τη μικρότητα, τη μηδαμινότητά του, και γι’ αυτό ζητά επικουρία απ΄ τον Ουρανό…)
Για να αντιμετωπιστεί λοιπόν η ένδεια του ανθρώπου με αξιοπρέπεια, χρειάζεται συμπαράσταση. Αυτή η συμπαράσταση όταν προσφέρεται με αμοιβαιότητα και αισθήματα αγάπης και γίνεται δεκτή από άξιους ανθρώπους, αυτό λοιπόν είναι το έργο της αληθινής φιλίας – φιλία «δια το αγαθό», η τέλεια φιλία κατά τον Αριστοτέλη.
Αυτός λοιπόν που δεν γνώρισε μια τέτοια φιλία επειδή δεν έστερξε (από αλαζονεία ή αστοργία) να τη ζητήσει ή να τη δώσει, αργά ή γρήγορα θα πληρώσει ακριβά την κακοτυχία ή την υπεροψία του.
Όπως οι τελειότεροι οργανισμοί είναι πιο ευπρόσβλητοι από τη νόσο· όπως τα ακριβά ποτά αλλοιώνονται αμέσως με την παραμικρή πρόσμιξη ακάθαρτων ουσιών – έτσι και η φιλία είναι εξαιρετικά ευαίσθητη· δεν αντέχει στη νόθευση. Διαλύεται πολύ εύκολα, περισσότερο και απ’ τον έρωτα που ο πούστικος καταφέρνει πολλές φορές και γλυτώνει μετά από μεγάλους κλυδωνισμούς. Ό,τι την αποσυνθέτει είναι η ιδιοτέλεια, ο φθόνος, η αντιζηλία – τα παράγωγα δηλαδή του εγωϊσμού. Αρκεί μια μικρή σταγόνα εγωϊσμού και τσαφ! Πέφτει η εκτίμηση, η εμπιστοσύνη για να σβήσει τελείως η αγάπη των φίλων. Η φιλία είναι ένας δεσμός χωρίς ελαστικότητα· δεν λυγίζει, σπάζει. Και τότε (ακόμη και όταν δεν είσαι ‘συ ο φταίχτης) κυριεύεσαι από τέτοιο συναίσθημα ενοχής και οδύνης, που αισθάνεσαι την ανάγκη να μην ξαναδείς τον αλλον στα μάτια σου. Ακόμη μεγαλύτερος εχθρός είναι η καχυποψία. Αυτή η πόρνη η καχυποψία…πάντα το ‘λεγα, καταστρέφει ψυχές. Εκεί, στη καχυποψία τη πατάμε πιο πολύ εμείς οι γυναίκες (ο φόβος και η υποψία οτι θα υπεραρκεστούν από αντίζηλες στον αγώνα τους να κερδίσουν το θαυμασμό και την αγάπη που εκείνες επιθυμούν).

Το συμπέρασμα είναι ένα: Στη φιλία πρέπει να πηγαίνουμε με ανέφελη καρδιά· τότε τα ‘χουμε όλα.

Καιρός για δέσιμο

Ο καιρός στα Γιάννενα.
Τι να πρωτοπεί κάποιος για αυτό το ασυνήθιστο φαινόμενο το οποίο για την ακρίβεια ξεπερνάει ακόμη και αυτό του Βόρειου Σέλαος. 
Αν ρωτήσεις τι γίνεται, θα μείνεις με την απορία για πάντα, οπότε δώρον άδωρον είναι. Οι συνδυασμοί; -Άπειροι. Το πρωϊ βροχή, το μεσημέρι ήλιος, το βράδυ δροσιά; ΤΣΕΒΑΑΑΛΕ!
Γενικώς, αυτή η κυκλοθυμία του καιρού δρα στον οργανισμό μου με ένα πολύ περίεργο τρόπο, σαν να μου ανεβοκατεβάζει όλο το αίμα από και προς το κεφάλι…τέλοσπάντων.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν παίζει ρόλο αυτός ο λόγος για τους ανθρώπους που κατοικούν σε αυτό το περιβάλλον. Βέβαια την απάντηση την παίρνω ευθύς αμέσως: προφανώς και παίζει ρόλο.
Αν σε ένα τόπο χιονίζει συνεχώς, έχει κρύο και συννεφιά ενώ ο ήλιος εκλείπει, τότε λογικό είναι να υπάρχουν μουντρούχες άνθρωποι με μούτρα που σφουγγαρίζουν όλο το πάτωμα. Πάρε παράδειγμα τη Βραζιλία. Γνώρισα πρόσφατα ένα παιδί που ήρθε από Βραζιλία με το erasmus πρόγραμμα.  Ήταν τόσο ανοιχτός, τόσο κοινωνικός και φιλικός όχι μόνο σε μένα, αλλά σε ολόκληρη τη παρέα, σου έφτιαχνε αμέσως τη διάθεση! Εμ λογικό, αν τη βγάζεις όλη τη μέρα στη παραλία παραμάσχαλα με μπύρες. Ντάξει μπορεί να μην είναι ακριβώς έτσι, αλλά σίγουρα προσεγγίζει κάπως την αλήθεια.
Γενικώς, τα πάντα έχουν επιρροή πάνω σου και κυρίως το περιβάλλον στο οποίο ζεις. Αν ζεις σε ανώμαλο κλίμα και ακόμη κρατάς το μυαλό στο κεφάλι σου, συγχαρητήρια, είσαι η εξαίρεση!! 
Προφανώς δε λέω κάτι καινούργιο, ούτε κάτι αξιοθαύμαστο, απλά κάτι που σκεφτόμουν τη στιγμή που ετοιμαζόμουν να πάω για τρέξιμο και ξαφνικά έβρεξε, ενώ 2 λεπτά πριν απ’ αυτό είχε τον ήλιο της Σαχάρας.
Tα νεύρα μου!!!